Mien moj durpke

Ik heb het vaak over mien moj Durpke en eigenlijk bestaat mijn dorp uit 2 plaatsen Vierlingsbeek en Groeningen. En wat wonen er fantastische mensen met een groot gemeenschapsgevoel. De laatste jaren zijn er flinke slagen gemaakt in de leefbaarheid. Jong en oud, gaan zij aan zij en maken er iets moois van.

Wat ook zo uniek is, dat er zoveel jongeren in ons dorp willen blijven wonen. Sommige gaan op kamers tijdens hun studie en komen later terug of, net zoals onze mannen wonen ze tijdens hun studie thuis en zoeken nu een plek om te wonen in ons dorp. Dat er zoveel jongeren blijven, betekent ook dat er veel activiteiten worden ontplooid en dat voor jong en oud. Zo hebben we al heel lang “op de töffel” een gratis festival waar behoorlijk bekende bands en artiesten het podium betreden. We hebben “outlands open air” wat al snel 3000 bezoekers per dag trekt. Vorig jaar hadden we “Vierlingsbeek open air”, een afsluitende dag van de “Brabantse dorpenderby” die we als dorp in 2014 hadden gewonnen, met als hoofd act Rowwen Héze. Dit jaar hebben we weer een “Vierlingsbeek open air”, maar nu mag de naam van de hoofdact nog niet officieel bekend worden gemaakt. We weten allemaal wel wie het is hoor, hij is Groots en een Brabander in hart en nieren. Toch uniek allemaal in zo’n klein dorpje.

De gemeenschapszin, maakt het ook dat iedereen met elkaar meeleeft en daar kan ik nu over meepraten. Sinds ik ziek ben is mijn dorp ook mijn veilige haven, ik waan me hier in een warm bad. Gisteren was een goed voorbeeld hiervan, ons eerste voetbalelftal van Volharding kon kampioen worden. Met zes bussen gingen we op weg naar Nistelrode naar de voetbalvereniging Prinses Irene. Een ding is zeker er waren meer Volharding aanhangers als van Prinses Irene op het voetbalveld. Het publiek was geweldig, er is niets onvoltogen gebeurt. Wat nog mooier was Volharding werd kampioen en man o man wat een feest werd dat.

Ik werd door zoveel mensen aangesproken, geknuffeld en gekust. Ik kreeg complimentjes dat ik erbij was. Maar ik zou het voor geen goud gemist willen hebben, wat geeft me dit een grote kracht. Mijn lichaam knapt steeds snel op van alles en daar ben ik een echte bofkont in. Maar ook de mensen om me heen, in ons moj durpke met alle steun en lieve woorden maken het dat ik me zo goed voel. Ik kan dan ook niet genoeg dankzeggen aan allen en dat zijn er velen die mij een warm hart toe hebben gedragen en nog dragen.