Ik ben de Koningin niet

Vanaf dag 1 dat ik onder behandeling ben gekomen in het Maasziekenhuis, heb ik me eigenlijk veilig gevoeld. Het is met geen pen te beschrijven hoe goed de zorg is en hoe iedereen zijn of haar best doet om het zo soepel mogelijk te laten verlopen. En dan heb ik het niet alleen over de artsen of verpleegkundigen, nee ik heb het over iedereen waar je mee te maken krijgt en dat zijn secretaresses, voedingsassistentes mensen die de taak hebben om alles schoon te houden of het onderhoud onder hun hoeden hebben. Zo zijn er ook de brancardiers en vrijwilligers, echt in een woord fantastisch hoe ze voor je zorgen. Ik werd er vaak verlegen van en ik hoop ook echt dat ik dit genoeg heb uitgedragen, want werkelijk het is met geen pen te beschrijven.

Zo werd ik vorige week opgenomen voor de operatie en had nogal ongebruikelijk een fotografe bij me, Marion Jebbink die alles op de gevoelige plaat zou zetten. Ik had natuurlijk alles netjes van tevoren aangevraagd en het was voor iedereen geen verrassing, maar toch ik snap dat dit voor sommige lastig was en dat er ook wel mensen gedacht hebben, moet dit nou? Voor mij en het project waar ik aan werk is het heel belangrijk dat er foto’s gemaakt worden en ik ben dan ook iedereen dankbaar dat dit steeds mogelijk is. De verpleging op afdeling C2 waar ik lag en de mensen van de OK en verkoever, de röntgen, de brancardiers die mij naar de röntgen brachten en ook de voedingsassistente, ik kan ze niet genoeg bedanken over hun zorgzaamheid. Na 6 chemokuren en een operatie heeft mijn conditie nu eenmaal een behoorlijke dreun opgelopen, lichamelijk en geestelijk.

Toen ik naar huis kon hebben ze met uiterst veel zorg uitgelegd hoe en ik wanneer wat zou moeten doen. Zo gaven ze me een telefoonnummer met instructies voor buiten de kantooruren, als er iets zou zijn en dat was van de spoedeisende hulp. De dag na de operatie werd ik nog gebeld door een mamaverpleegkundige, hoe het die nacht was gegaan. Ze gaf aan dat ik als ik enigszins twijfelde gewoon moest bellen en er niet mee rond moest gaan lopen. Nu ben ik niet zo snel in paniek, maar zou het bij twijfel zeker doen. De afdeling Mammacare en de afdeling RUCO zijn alleen overdag bereikbaar zijn en juist laat er nu net wat gebeuren in de avonduren……

Het is 21 maart 20:00 uur en ik besluit naar bed te gaan om daar nog even wat televisie te kijken. Ik voelde me goed, maar dacht voordat ik mijn nachthemd aan zou doen, toch nog even naar mijn wond kijken. Vol verbazing zag ik dat mijn wond behoorlijk opengesprongen was en voelde aan mijn T-shirt dat het doorweekt was van het wondvocht. Leon belde naar de spoedeisende hulp en daar ging het er toch wel anders als toe als dat je zou verwachten. Wat er die avond gebeurde is niet prettig en ik ga hier ook nog zeker wat mee doen, een iets andere aanpak had een groot verschil kunnen maken. Ik ga het hier niet uitvoering beschrijven, dit om het niet groter te maken dan wat het is, maar deze avond heeft voor het eerst tijdens mijn ziek zijn een onveilig en onzeker gevoel achtergelaten en dat is niet prettig. Het gaat er niet om dat ik enorm lang heb moeten wachten voordat ik ‘geholpen’ werd, ik snap heus wel dat er mensen zijn die er ernstiger aan toe zijn op dat moment. Maar ze wisten helemaal niet hoe ik er aan toe was, want niemand had naar me gekeken ik had me alleen via de huisartsenpost aangemeld. Als we na een behoorlijke tijd wachten niet zelf gevraagd hadden om een comfortabeler plekje, had ik de hele tijd kunnen wachten in een grote openbare ruimte waar iedereen in en uit liep. Ik zat met een handdoek onder mijn borst, met een spuugbakje omdat ik misselijk was en een kaal hoofd omdat ik het heet had, zonder dat iemand naar me omgekeken had of zelfs niet naar me toegekomen was. Er loopt iemand rond op de EHBO met een speciale polo aan met groot erop TRIAGE. Nu een TRIAGE kun je alleen maar goed doen als je ook daadwerkelijk een inschatting maakt van de stituatie en dan moet je de patiënt op zijn minst gezien hebben. Het had in mijn geval nog geen minuut gekost maar had een groot verschil gemaakt. Ze hadden mij dan het gevoel gegeven dat ik op een veilige plek was, ik voelde me daar in iedergeval niet veilig zelfs verre van dat. Ik had er achteraf spijt van dat ik niet gewoon naar de huisartsenpost was gegaan. Ik denk ook zeker dat dit in sommige gevallen misschien wel beter is. Ook huisartsen kunnen eventueel de specialisten raadplegen als ze twijfelen, dat deed de arts- assistent ook. De artsen van de huisartsenpost kunnen bij jou patiënte gegevens en weten dus precies wat er met je aan de hand is.

Na een onrustige nacht, werd ik gebeld door Mariska de mamaverpleegkundige. Mariska zei dat dr. Boelens graag wilde dat ik meteen kwam. Hij wilde bekijken wat te doen met de wond. Deze keer met Christa aan mijn zijde naar het ziekenhuis. Mariska kwam meteen en nam me mee naar dr. Boelens. Zijn voorkeur ging toch uit om de wond weer onder narcose te dichten, dit omdat er nog bestralingen moeten volgen. De wond openlaten zou toch betekenen dat de bestralingen uitgesteld zouden worden. Er was een ‘maartje’, er zou wel een verhoogd risico op een ontsteking zijn maar daar was dan ook wel weer iets aan te doen. Ik moet zeggen dat het voor mijn gevoel ook wel prettig was als de wond gesloten zou worden, ik zou dan niet meer met een open wond rondlopen. Alles werd in werking gesteld en ik zou ’s middags terugkomen voor de OK. De OK zou een collega-chirurg doen, omdat dr. Boelens spreekuur had. Wat bij mijn nog speelde was dat ik dacht dat ik iets verkeerd had gedaan, dr. Boelens haalde meteen dat gevoel weg. Dat was voor mij een hele opluchting want ik was daar toch wat van streek over. Het was gewoon pech hebben het kwam door de chemokuren, mijn huid zat nog niet voldoende aan elkaar en de oplosbare hechting konden de spanning niet meer aan en waren geknapt. Ik kon weer naar huis en werd om 13:30 uur terugverwacht op afdeling B2.

Aangekomen met Leon op afdeling B2, kwam een verpleegkundige me halen en weer zo lief en zorgzaam. Het schept meteen vertrouwen en je voelt je veilig en dat is oh zo belangrijk. Ik stond op het spoedprogramma en dat betekent dat het niet precies duidelijk zou zijn hoe lang je moet wachten. Niet erg, ik kon rustig op een kamer op bed wachten totdat het zover was. Ik zou een lichte narcose krijgen, daarom was een premedicatie en veel voorbereiding niet nodig. Later in de middag was het zover en kon ik naar de verkoever. Het was zo fijn dat er meteen een verpleegkundige naar me toe kwam en dat ze nog wist dat ik een kleine week eerder ook daar was geweest. Ik werd met veel zorg klaargemaakt voor de narcose in een fijne sfeer, want nu maakte ik alles heel bewust mee zonder de premedicatie. En daar kwam dr. Boelens in OK-kleding, zijn spreekuur was afgelopen en hij ging het toch zelf doen, erg prettig. Ik werd naar de OK gereden en echt alles, tot de kleinste detail werd goed uitgelegd. De anesthesist kwam en vertelde stap voor stap wat ze ging doen en ik viel in een heerlijke slaap. Uiteindelijk werd ik weer wakker op de verkoever en kon ik na een kwartiertje opgehaald worden door de verpleegkundige van B2. Na wat gegeten te hebben en er nog wat controles, kon ik met instructies naar huis. De volgende ochtend werd ik weer gebeld door een mamaverpleegkundige over hoe het ging.

Vandaag werd ik weer gebeld door de mamaverpleegkundige, dr. Boelens wilde toch graag er voor het lange paasweekend nog even gekeken werd naar de wond, dus of ik morgen even kon komen. Natuurlijk kan dat en wat fijn eigenlijk, ondanks dat alles goed gaat.

En dat is waar het om draait, je bent de koningin niet en er zijn mensen die er echt wel erger aan toe zijn. Maar het is ook zeker geen kattenpis wat er in een korte tijd met je gebeurd is en dat heeft zijn weerslag lichamelijke en geestelijk. De zorgzaamheid, geeft het dat je gerust hart de behandelingen kunt ondergaan en geven je bovenal een veilig gevoel en dat maakt het allemaal een stuk dragelijker.

Vol vertrouwen ga ik verder de behandelingen in……