Dat gun ik iedereen

Om de ellende en de sleur van mijn behandelingen te doorbreken had ik het verzonnen om er een paar dagen tussenuit te gaan. Een “oud” onderneemster uit Boxmeer is met haar man naar Spanje verhuisd en daar een B&B begonnen. Het stond al lang op mijn verlanglijstje om daar een keer naar toe te gaan en waarom niet nu? De temperatuur is daar nu een stuk aangenamer als bij ons en ze zou ons op het vliegveld komen ophalen en ook weer terugbrengen, dus dat was ideaal gezien mijn situatie nu.

Dus de afspraak met haar gemaakt, vlucht geboekt en afgelopen week was het zover. Leon en ik samen met onze vrienden Jacco en Dianne zijn naar Cabrils gegaan. Anneke de eigenaresse van de B&B stond ons al op te wachten bij het vliegveld in Gerona en bracht ons naar het heerlijk huis van haar en haar man Christan. We kregen een prachtige kamer met groot balkon en uitzicht op zee. We begonnen met een heerlijk kopje koffie lekker buiten op het terras, ja echt buiten in de zon wat wil je nog meer. Daarna bracht ze ons naar de zee en daar hebben we een paar uurtjes doorgebracht. Als we weer terug wilde konden we Anneke weer bellen en zou ze ons op komen halen, ideaal. Echt waar, daar aan zee viel meteen alle ellende van me af. Ik ben in die dagen daar, gewoon vergeten wat ik in de maanden hiervoor allemaal heb meegemaakt. Ook dat wat nog komen gaat, was daar ver heel ver weg. Dit gun ik iedereen in deze zware periode, even weg en even niets. Daar komt nog bij dat Anneke enorm zorgzaam is, ik voelde me daar meteen op mijn gemak en ze deed er werkelijk alles aan om het zo comfortabel mogelijk te maken voor ons. Ook voor Leon die het ook heel zwaar heeft gehad de afgelopen maanden waren het ontspannen dagen. Anneke heeft hiervoor in Boxmeer een kookstudio gehad en ik wist dat ze heerlijk kan koken en dat heeft ze dan ook iedere dag voor ons gedaan. Echt de afgelopen week heeft me weer sterk gemaakt, ik kan er weer tegenaan.

Het is wel zo dat mijn energielevel nog steeds heel laag is en dat ik moet waken om niet te veel te willen. De laatste dag daar, heb ik toch een beetje teveel van mezelf gevraagd en dat moest ik ’s avonds bekopen. Ik werd goed ziek daar, ik ben toen in bed gaan liggen en doordat je je daar zo thuis voelde ging dat ook goed. De volgende ochtend was het weer over, maar toen moesten we ook al weer naar huis helaas. Het is niet te onderschatten hoe weinig energie je hebt na de chemo, dat hoor je ook van lotgenoten. Er is maar een ding wat je daaraan kan doen en dat is toegeven. Alleen soms is iets zo leuk en heb je zoveel adrenaline dat je het later moet bekopen omdat je te ver bent gegaan. Dat neem ik dan maar op de koop toe, want je kunt ook weer terugkijken naar een leuk moment.

Ik volg de opleiding stervensbegeleiding van de NIS in Utrecht en heb nu 5 lesdagen gemist. Dinsdag ga ik weer naar de les en hoop dat dit goed gaat. Ik ben eraan toe om weer iets te doen voor mijn toekomst, ik wil vooruit. Ik wil me bezighouden met het ná mijn ziek zijn, wat ga ik dan doen. Ik wil mijn bedrijf weer oppakken en daar door mijn eigen ziek zijn ook wat meer verdieping aan gaan geven. Ik heb daar al ideeën over en ga dit verder uitwerken. Ik moet alleen nog wel het vertrouwen krijgen dat ik iets kan, dat ik wat zou kunnen betekenen voor een ander. Dat vertrouwen is er nog niet.

Ik ben er nog niet, de operatie staat voor de deur en ook nog een flink bestralingstraject. Maar ik wil ook vooruit, niet meer terugkijken. Ik merk wel dat ik onzeker ben over wie ik ben en wat ik kan en heb daarom besloten om de hulp weer in te roepen van mijn psychotherapeut Frannette. Wat betreft mijn ziek zijn zie ik geen beren, maar wel wat mijn/onze toekomst betreft. Ik vind het lastig om te relativeren en alles in de juiste context te plaatsen. Je zou denken dat je juist nu je zo ziek bent bepaalde zaken minder belangrijk vindt en juist je zegeningen telt, maar niets is bij mij minder waar ik zie beren heeeeeel veel beren.

Ik kan me juist nu enorme zorgen maken, over zaken anders dan mijn ziek zijn en dat gaat soms heel echt heel erg ver. Het gaat zo ver dat ik er letterlijk ziek van word en daar moet ik wat mee gaan doen want dat is ook heel, heel erg lastig voor Leon. Ik moet weer vertrouwen krijgen in de toekomst en dan bedoel ik niet het beter worden want daar heb ik wel alle vertrouwen in, maar in de toekomst algemeen.